Cumartesi, Ekim 06, 2012

Annem depresyona girdi, çıkartamıyorum!!

Şu an çok zararlı şeyler yapıyorum. Kocaman bir bardak coca cola ve kocaman bir paket (tamam 2 paket!) çikolata eşliğinde offluyorum puffluyorum.. Çünkü annem depresyonda!! Annem depresyona girince bende girdim.. Çok üzüldüm, çok fazla..

After Eight çok güzel , naneli çikolata seven bir tek ben miyim?! Sadece bir paket var ve bitecek diye çok korkuyorum ama sanırım bu gece bitecek!!



Ben annemin dizime yatıp ağlamasına alışık değilim.. Genelde bunu ben yaparım, bu benim hareketim!! Hatun resmen çaldı benden.. Evet ona neler çektirdiğimi anladım, insan çok üzülüyormuş...

Bütün hayatı çalışmak, çalışmak, çalışmak ve 2 çocuk büyütmek ile geçmiş bir kadın.. Fazla idealist, fazla okuyan, fazla gezen, fazla merak eden..

Biz hiç anlaşamadık, çünkü iki baskın karakteriz.. Hayır anlamadığım; kendin yetiştirdin, kendin dik başlı yaptın, kendin doğrucu davut'a dönüştürdün ve sayende 10. köyü aramaktan bi hal oldum, kendin fikirlerini bağıra bağıra söyle dedin, hakkını ara dedin, kimseye sırtını dayama dik dur, oku dedin, hep oku, öğren dedin, ufkunu genişlet dedin.. Eeee bende yaptım!! Sana karşı yapınca mı kötü oldu? Fikirlerimi savunuyorum ama!! Aynen senin dediğin gibi..
Neyse annem yokken bile onunla kavga etmeyi başaran kendimi tebrik ediyorum.. Konu amacından sapıyor..

Şimdi annemin canı sıkılıyor.. Bizim ailenin baş sorunu can sıkılması zaten.. Benim de durmadan canım sıkılıyor, çünkü aynı anda çok fazla şeyi bir arada yapmaya çok alışkınız.. Koşuşturma bitince, bir an ortalık sakinleşince başlıyor pofflamalar.. Ben evden gittikten hemen sonra hatun tatile çıktı, Ölüdenizi fethetti geldi, kesmedi memlekete gitti dağ bayır gezdi köylü güzeli kezban oldu.. Yaklaşık 2,5 ay süren tatilinden sonra eve döndü.. Aaa bir baktı evde kimse yok!!  İlk günler "valla anlamıyorum bile evde misin değil misin, evdeyken pek odandan çıkmadığından" diye laf bile soktu, gayet umursamazdı!!! Şimdi kıymete bindim iyi mi?!!

Canı sıkılıyormuş, kendini atıl hissediyormuş, ee bütün amacı bizim okumamız, kendi ayaklarımızın üzerinde durmamız, mutlu olduğumuzu görmekmiş.. ee yapmışız, şimdi ona yapılacak pek bişi kalmamış.. Emekli de olmuş.. (Emekli oldum dediği de, emekliliği geldikten sonra 15 sene daha çalıştı!!) Ama yapmayınca da kızıyorsun anne!! Bir karar ver lütfen, yaptık işte dediklerini mutlu olsana!! Mutlu olsun diye bütün gün yemek yedim yanında!!! Çatlayacaktım nerdeyse ama yok tıkk yok.. En sevdiği dedikodu malzemelerini sundum önüne, elinin tersiyle itti.. Anladım ki durum ciddi.. Annem depresyonda!! İyi de annem beni depresyondan çıkartmayı biliyor ama ben annemi nasıl depresyondan çıkartacağımı bilmiyorum ki?!!

Akşam eve geldiğimde, o meşhur " ben annemin evine gidiyorum" repliğini salonun ortasına bırakıp, çantamı alıp gözyaşlarıyla eve dönmek istedim!! Eve dönmek!! Nereye gidersen git, kendi evin bile olsa, annenin yanına gitmek "eve dönmek" oluyor..

Depresyon öyle bir günde çözülemediğinden, çözümü bir kaç güne yaydım.. Yarın bana geliyor, kahvaltı yapıyoruz, bizim sevdiğimizi iddia ettiği tüm yemekleri, börekleri, kekleri yapmasına sesimi çıkartmıyorum.. Kim yiyecek bütün bunları cümlesini asla kurmuyorum.. Galiba bir kısmını da yemek zorunda kalacağım ama neyse artık.. Sonra sahile gidiyoruz, gazetemizi, kitabımızı alıyoruz, deniz kenarında keyif yapıyoruz.. Çocukken biz kardeşimle denize girerken onun bulmaca çözüp bizi izlemesi gibi.. Şimdi ikimiz oturup bulmaca çözüp, denizi izleyeceğiz ve kardeşimin işten gelmesini bekleyeceğiz. Sonra tekrar bize akşam yemeği yapacak ve yine yemek yiyeceğiz!! Yemek yediğimizde mutlu oluyor da..Sanırım çoğu anne böyle..

Çok yüksek ihtimalle, tüm şirinliği ile büzdüğü dudakları arasından çıkan "Aslında bir torunum olsa canım sıkılmaz belki" cümlesini de başarıyla savuşturacağıma inanıyorum.. Kusura bakma anneciğim, tüm aile topluca depresyona bile girseniz hiç işim olmaz.. Hem çocuğu böyle sorunlu bir aileye getiremem!!! Bana sağlıklı bireyler lazım.. Ayrıca aman diyeyim bana benzer falan, hiç uğraşamam kendimden bir tane ile daha..

Anneler depresyona girmesin lütfen, anneler (ki benim annem hep öyleydi) güçlü dursun.. Biliyorum biz büyüyoruz, onlar çocuklaşıyor bazen, idare etme sırası biz de.. Ama annem güçsüz durunca, bende sanki daha güçsüz oluyorum..

12 yorum:

  1. annelerle ilgili birşey yazmayacağım ama after 8i ben de çok severim, naneli çikolatalar için deli oluyorum..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Birini bulduğuma sevindim :) Çünkü etrafımda seven kimse yok.. Bende mi bir tuhaflık var diyordum :)

      Sil
  2. Allahım allahım ben bu bloga ölürüm ölürüm.

    Bana geldiğinden beri seni geziyorum ama doyamadım hala.
    Fotoğraflar ev renkleri, Kitaplar, çikolatalar... Deliriyorum şuan.

    Ve asıl sorunum takip butonunu bulamıyorum! Nerede bu yaramaz Tuş?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Blogun sağ tarafına doğru yanaş, minik kutucuklar çıkacak karşına. Mouseyi o tarafa doğru götürmen gerek, onlar kafalarını uzatır hemen :) İzleyiciler kısmı var orada.

      Çok teşekkür ederim, çok utandım ama :)

      Sil
    2. Amma da saklamışsın yahu :))

      Sil
    3. Hoşgeldin :))) Mutlu ettin beni.

      Sil
  3. Naneli çikolatamı nereden aldın? :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. :))) Türkiye'de bulamadım ben, arkadaşlarım Yurtdışına gittikçe getiriyorlar bana.

      Sil
  4. Alla allaa.
    Kimsin sen ya?
    En sevdiğimdir naneli çikilat.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sedayım ben :))
      Ay bir de kolay bulabilsek, ben Türkiye'de satışı var mı bilmiyorum, hep sağolsun yurtdışına gidenler getiriyor bana.

      Sil
  5. merhaba seda bu bloğu yayınlayalı 2 sene olmuş. Annen umarım düzelmiştir.. E istediği olup bir de torunu olmuş :) . Benim annem de benim çocukluk dönemimde 2 bucuk /3 senelik ağır depresyon geçirdi, kendisini odaya kapattı,sürekli uyuyordu, intihara kalkıştı ama kurtardık. Belki dediğin gibi onlar güçlü olmayınca bizler de olamıyoruz. Anneme kızgınım fakat şu anda benim de ondan hiç farkım yok, senelerdir tedavi görüyorum ama işe yaramıyor hiç bir zaman kendimi evimde hissetmedim bunun sebebini yazını okumadan önce bilmiyordum. Kendimi yalnız hissetmemiş oldum ve paylaşmak iyi geldi. Keşke herkes mutlu olabilse çünkü bazılarımız gerçekten bunu başarmak istiyor ama yapamıyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. merhaba, yorumu geç gördüm o yüzden geç cevap yazabiliyorum kusura bakma.. bebekle buralardan fazla uzağım artık, vaktim kalmıyor. Kendini yalnız hissetmemiş olmana sevindim, iyi hissetmene de... mutlu olmayı başarmak bazen gerçekten zor ama sanırım denemekten asla vazgeçmemek gerekiyor.. sevgiler..

      Sil