Çarşamba, Ekim 03, 2012

Empati yaptım mutsuz oldum!!

Her durumda, karşımdaki insanı anlamaya çalışırım, karşımdakini anlamaya çalışmaktan bazen kendimi kaybederim.. Kendimi onun yerine koyup, onun durduğu yerden hem kendime hemde duruma bakmak bana farklı bakış açıları, sakinlik katıyor ve arada kendimi anlamamı da sağlıyor.. Empati yapmak iyidir, herkese tavsiye ederim.. Hatta benim hayatımdaki insanlarında bazı durumlarda bana karşı da empati yapmalarını şiddetle isterim!!

Başkalarını anlayacağım diye, insanlar üzülmesin diye kendi isteklerimden vazgeçtiğim yada istemediğim şeyleri yaptığımda çok olmuştur. Hatta benim için en önemli günlerde, en özel zamanlarda bile..

Sanırım biraz yoruldum. Bugün yine arada kaldığım bir durumda bu sefer empati yeteneğimi rafa kaldırarak, iyi de bu benim ve bunu yapamayacağım diye verdiğim cevap sonucunda huzurla dolacağımı düşünürken, kafamdaki sesler beni rahat bırakmadı.. Geri geldiii, ama ona göre bu doğru, ama onu üzdüm şimdi, benim bu durumdan sıkılmam ve o kalıbın insanı olmamam onun suçu değil ki, ona göre bu çok normal ve olması gereken birşey dedi dedi ve dedi kafamdaki sesler.. Yine ben mutsuz oldum.. Yani istemediğim birşeyi yapmayarak içimin rahat olması gerekirken yine mutsuz oldum...

Bunun bir çıkarı yok ki?!

Neyse ki kafa meşgulken bütün ütüyü ve yemek sorunumu hallettim.. Bu iyi bişi :) Kafam çok doluyken kendimi işlere veriyorum ve nasıl bittiklerini anlamıyorum. Ütü perisinin gelip bütün ütüleri bitirmesini beklememe gerek kalmadı.. Zaten geçen gün el ele tutuşup Selena'yı çağırdık o da gelmedi!! Aman ev ütüsüz kalmasın dedim hemen çamaşır makinesini çalıştırdım!!! Ben 2 kişi yaşadığımızı zannediyorum ama sanırım benden habersiz bir 6 kişi daha var bu evde..

Sonra kazan kazan kahve.. Bugün kahvemi pek yanımdan ayırmak istemedim..



Ve minik mutluluklar.. Mutlu olmak için büyük şeylere ihtiyacımız yok bazen, bazen var ama olmuyorsa elimizdeki miniklere yönelmekten başka çare yok..



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder