Perşembe, Nisan 18, 2013

Happy Thank You More Please...

Bazen bazı yazıları yazmak, diğerlerinden daha zor olur. Bazı hisler kolay anlatılmaz, bazı üzüntüler çabuk geçmez, bazı durumlar kolay kabullenilmez ve bazen derin sessizlikler insana iyi gelir. Yazmamak yok saymakla eş değer olur bazen. Bazen hayal ettiğimiz olaylar, hiç hayal ettiğimiz gibi gerçekleşmez. Hoş genelde gerçekleşmez, biz geleni kabul ederiz.

Bir de hiç hayal etmediklerimiz vardır. Kendimizi asla o durumda düşünmediklerimiz, hep ertelediklerimiz. Onların gelişi bazen sevinç bazen de büyük bir şok ile karşılanır ve eğer benim gibi köklü değişiklikler ile hiç hazır olmadan karşılaşınca dengesi iyice şaşan biri iseniz günler, haftalar hatta aylar çok zor geçer.

5 ayın sonunda artık "iyi", kafasını klozetten çıkartabilmiş, evden çıkabilmeyi başarmış ve
gözyaşlarını durdurabilmiş biri olarak kalan 3,5 ayın sakin, huzurlu, klozetten uzak ve istediğim herşeyi yiyerek geçmesi için dua ediyorum :))

Momijiler de şaşkın tabi bu süreçte :)


Bu evde ki en kıymetli bebekler olmaya o kadar alışmışlar ki minicik çoraplardan onları ayırmak çok zor oldu :)


Dedektifimiz derin incelemeler içindeydi, ne ki bu şimdi, ne işe yarar, çok da minikmiş diye diye önlüğü inceledi.. Hoş biz de bilmiyoruz o önlük ne işe yarayacak, beğendik aldık :)


Kızlar bu kot gömleğin onlara daha çok yakıştığından çok emin :)


Annesini şoklara sokan, daha ilk günden dünyaya gelmek konusunda ne kadar inatçı olduğunu bize gösteren, pek nazlı ve annesine eziyet çektirmeyi daha içerdeyken çok seven, babasını dünyanın en mutlu insanı yapan kızımız "Zeynep" umarım aşağıdaki fotoğrafta ki gibi uslu uslu uyur doğduktan sonra :)


Bir kot gömlek, bir kaç çorap ve minik bir önlük harici daha hiç bir kıyafet almamış olan anneye de bir alkış :)

Zordu, çok zordu. 5 ayımı çöpe attım, suya yazı yazmak gibi, unuttum gitti. O gelmeyi çok istedi, babası onu dünyada ki her şeyden çok istedi, bende sonunda kabullendim. O kadar dengesiz ve kötüydüm ki, hiçbir şeyi kontrol edemedim. Kendimi kapatmak en kolay yoldu. Bilmeden kırdığım insanlar olmuştur, benim de çok kırıldığım şeyler oldu ama geçti artık, bitti. Bundan sonrası, kendini göstermekte biraz geç kalan ve yeni yeni merhaba diyen karnıma alışmak, tekmelere şaşırıp durmak, sorunsuz bitmesi için dua edip, sabırla beklemek.

Ağustos'ta buralar hep bebek kokusu :))