Pazar, Mart 30, 2014

özet..

Haziran belki de Temmuz.. Artık günleri bile karıştırıyorum kaldı ki o zamanı hatırlayayım. Daha Zeynep'in karnımda tekme üstüne tekme attığı, erken geleceğine inancımın tam olduğu zamanlar.. Senelerdir kaktüslerim vardır ama hiç böyle bir güzelliğe rastlamamışım. Hava sıcak, karnım top gibi.. Sıkılmışım, ofluyorum pofluyorum.. Kaktüslerden birinde bir tuhaflık ama o kadar hızlı ki.. Ne olduğunu anlamama bile fırsat vermiyor.. Bir günde, bir anda, bir sabah kalktığımda... Ve geldiği gibi hızlıca gidiyor, 1 günlük ama kocaman bir mutluluk veriyor.

 
 
Ağustos!! İşte bunu unutmam.. Tahmini doğum tarihi geçmiş.. Beklemedeyiz!
Sıkılıyorum..  Göl kenarı, ayçiçekleri, momijiler, biraz fotoğraf çekelim, biraz yürüyelim..

 
 
 
 
 
 
Ah kızım.. Hamileliğim zor, doğumun zor, ilk zamanların hepsinden zor! Ne mesajlar vermeye çalıştı bu çaresiz annen sana.. Kolik dediler, tamam dedik. 40'ı çıksın düzelir dediler, tamam dedik. 3 ay bitsin geçer dediler, tamam dedik. 6 Ay'a kadar sürebilir dediler, tamam dedik. Ne diyecektik ki başka? Aylarca sen ağladın biz ağladık. Ahh kolik..

 

Kış geldi.. Sonbahar hangi ara bitti gitti anlamadan. 4 ayı devirmiştik artık.. Yalnız ama gururlu, kolik ama umutlu.. Bahar bize güzel gelecekti biliyorduk.

 
Zeynep ile ilk yılbaşı!! Uyuyarak girmesi için çok dua ettim, içten içe çok umut bağladım.. Hani nasıl girersek öyle gidermiş ya.. Uyudu!


Uyumadım.. Zeynep uyuduğunda da uyumadım.. Hep bir şeyler yapmaya çalıştım, hayatın hala normal gittiğini kendime ispat olsun diye.. ve yine mesajlar verdim ama bu sefer kendime. 


Yeni çıkan her kitabı aldım, yetmedi en sevdiğim kitapları çıkardım.. Okuyamadım.


Kaktüslerimi sevdim, onları hiç ihmal etmedim. Yeni kaktüsler aldım, saksılarını değiştirdim..



Yetmedi örgü öreceğim dedim, zamanım olmayacağımı bile bile.. Çok sevdim, elimin altında olması bile mutluluk verdi..


Bol bol fotoğraf çektim, hep çektim.. Her ay dönümü, hafta dönümü, her günü, her banyosu, her yemeği, her gülüşü ..


Hayatımıza minik minik havuçlar girdi, yanına patatesler.. Püreler, meyveler.. Zeynep hazırdı belki ama ben değildim.. Off ne kolaydı sadece emzirmek.. O nasıl isterse öyle giden bir sürece girdik..

 
Ve kızımın ilk baharı geldi.. İlk marteniçkasını yaptım. Hep mutlu olsun diye diledim.. Hep mutlu olsun..


Şimdi de yazı bekliyorum, sabırsızım.. Zeynep ile olmak; hem biraz korkmak hem de onun her yeni şeye heyecanı ile mutlu olmak demek... Suyu çok seviyor, o yüzden ilk denize gireceği an için çok heyecanlıyım.


7 ay 18 günlük Zeynep... Hem çok uzun, hem çok kısa geçen 7 ay 18 gün...



 
 
Yorgunum, hem de çok.. Bazen umutlu bazen umutsuzum..
Çok seviyorum...